 |
Ziemia
jałowa THOMAS STEARNS
ELIOT
Reżyseria - Janina Tomaszewska
Występują: Marta Andrzejczyk,
Alicja Andrzejewska, Izabela Mańkowska-Salik, Michał
Nowakowski, Agnieszka Reimus
 Premiera
odbyła się 5 VII 2006 r. w Muzeum Warmii i Mazur na Zamku
Olsztyńskim. Spektakl powstał dzięki stypendium
artystycznemu Prezydenta Miasta Olsztyna Czesława Jerzego
Małkowskiego.
"Kto jest ten trzeci, który
zawsze wędruje przy tobie?
Kiedy liczę, jesteśmy tylko ja i ty,
Ale kiedy popatrzę tam, na białą drogę,
Jest jeszcze zawsze ktoś, kto idzie przy tobie,
Owinięty w brązowy płaszcz, w kapturze,
Nie wiem, mężczyzna, czy może kobieta
- Kim jest ten, który idzie tam, gdzie ja i ty?"
T.S.
Eliot nie napisał poematu rolniczego. To pewne. Tego co
napisał w "Ziemi jałowej", niestety nie wiemy. Wiemy
natomiast to, co przeczytaliśmy.
Jałowy jest świat, w którym miejsce miłości zajmuje już
tylko wyrachowana gra, gdzie nie ma możliwości rozwoju,
bo nie ma świadomości korzeni, gdzie narodziny stanowią
tragedię bo zwiastują przepojone bólem
życie. Taki świat nigdy nie rozkwitnie, nigdy nie wyda
owoców. Prawdziwa jałowość zaczyna się jednak w człowieku.
Każdy prędzej czy później staje się taką ziemią, mądry,
głupi, bogaty i biedny, kobieta i mężczyzna. Różne są
przyczyny i różny stopień doświadczenia pustyni. Podczas gdy
jedni są głęboko w jej centrum, inni ledwie na obrzeżach.
Różny wreszcie jest czas spędzony w jałowej krainie. Jedno
jednak pozostaje bez zmian. Wszystko co dotychczas miało
wartość dziś już jej nie ma, a życie przypomina raczej
pielęgnowanie trupa. Pod piękną fasadą kryje się pustka.
Nadziei na przyszłość nie sposób odnaleźć tak we
wspomnieniach, jak i we wróżbach. Nikt nie potrafi wydostać
się z jałowej krainy o własnych siłach.
"Ziemia jałowa" to opowieść o drodze prowadzącej ze śmierci
do życia. Droga to niełatwa i niejednokrotnie zaskakująca.
Żaden z wędrujących nie pozostanie tym kim był. Aby wyruszyć
w drogę trzeba podjąć decyzję utraty tego co się zna, co
jest już bezpiecznie wiadome, ale często od dawna martwe.
Trzeba oddać życie, by życie znów odzyskać, trzeba się
narodzić na nowo. Cel wydaje się być odległy. Na szczęście
nie idziemy sami, chociaż nie jest przypadkowe kogo nazwiemy
niezbędnym towarzyszem. |
